Müharibə, mətbuat və qəfəsdəki 4 meymun təcrübəsi...

Müharibə başlayandan bir gün əvvəl də, dayandıralandan bir neçə gün sonra da cəbhə bölgəsində oldum. Açığı Azərbaycan mətbuatının necə qəfəsdəki 4 meymuna döndüyünü açıq-aşkar gördüm.

Düzdür, cəbhənin hər iki istiqamətində – Beyləqan və Bərdədə mətbuat üçün qərargah yardılmışdı. Bu əraziyə ezam olunan jurnalistlərin fəaliyyəti üçün vacib məsələ idi. Yönləndirmə və pərakəndəlik olmasın deyə bunu müsbət qiymətləndirmək olar.

Açığı müharibə başlayandan sonra mətbuatda bir panika, qarışıqlıq hökm sürürdü. Bunu təkcə cəbhə bölgəsində işləyənlərdə hiss etmirdim. Onların redaksiyaları ilə əlaqələrində də eyni gərginliyi görmək olurdu. Düşünün müharibə gedir, döyüşlərin qızğın mərhələsidir, ancaq kimsə bilmir nəyi necə yazacaq, necə davranacaq. Əmrə tabe işləmək, kiminsə əlinə baxımlıq, kimdənsə asılılıq öz sözünü deyirdi.

Cəmiyyətimizə oxşayan mətbuatımız... - Səxavət Məmməd kimlərə çuvalduz batırdı?

Günortaya qədər oxucular jurnalistlərə,  günortadan sonra, daha dəqiq desək mükafatlandırmadan sonra jurnalistlər bir-birinə söz soxdu. Mən də özümü axşama saxladım.

Mətbuat cəmiyyətin aynasıdır. Cəmiyyət nədirsə, mətbuatı da odur. Jurnalistlər başqa planetdən gələməyiblər ha. Sən necə qorxaqsansa, jurnalistin də elə ürkəkdir, sən necə pulgirsənsə, jurnalistin də qapı-qapı gəzəndir, sən necə haqqını tələb edə bilmirsənsə, jurnalist də o qədər haqdan, ədalətdən dəm vurandır. Ölkədə neçə faiz insan hüququn bilir, haqsızlığa səsin ucaldır? Başını yorma, fikirləşmə, tapacağın faiz qədər də jurnalistin olacaq. Amerikada, Avropada jurnalist demə, anında o cəmiyyətə də bir bax. Jurnalist obyektiv, vicdanlı olmalıdır deyirsən, yaxşı, sən nə qədər düzgün həkimsən, müəllimsən, tacirsən? Direktor pul tələb edəndə səsini çıxara bilirsən? Niyə sənin yerinə kimsə kamikadze olsun? Çəkidə kəf gəl, ucuz al, baha sat, sonra gəl ki, jurnalist elə olsun, belə olsun. Sən nə qədər tülküsənsə, jurnalistin də o qədər afiristdir.